Po zakończeniu II wojny światowej Stany Zjednoczone Ameryki Północnej Zjednoczone utrzymywały wszystkie kwartet pancerniki typu Iowa na stanie Floty Rezerwowej Stanów Zjednoczonych, w wyższym stopniu znanej poniżej nazwą mothball fleet (naftalinowa flota[67]), które ze względu na wybitnie dużą siłę ognia wielokrotnie przywracano do służby (reaktywowano), przede wszystkim do zadań wsparcia artyleryjskiego z morza. US Navy zdecydowała się podtrzymywać pancerniki wewnątrz uzbrojeniu na jak mucha w smole po tym w charakterze wzrost lotnictwa oraz dokładnie naprowadzanej amunicji spowodował wycofanie również złomowanie podobnych jednostek wewnątrz innych państwach[68][69]. Główną zobowiązanie zbyt taki wcięcie rzeczy ponosi Kongres Stanów Zjednoczonych, dlatego że jego członkowie motywowali swą decyzję dużą użytecznością wielkokalibrowej artylerii, jakiej nie mogła zaoferować lżejsza, mniejsza, natomiast dodatkowo tańsza artyleria pokładowa krążowników również niszczycieli[70].
Dowództwo US Navy, które postrzegało pancerniki jak jednostki zbytnio drogie w środku utrzymaniu wywierało napór na Kongres wewnątrz celu uzyskania zgody na wykreślenie dwóch ostatnich jednostek USS "Iowa" również USS "Wisconsin" z Rejestru Okrętów Marynarki Wojennej również wewnątrz zamian zwiększenie szybkości rozwoju precyzyjnej amunicji dalekiego zasięgu, plus nowych okrętów zdolnych do wymagań piechoty morskiej do wnętrza kwestii wsparcia operacji lądowych z morza.
Marynarka wojenna planowała zwiększenie zasięgu pocisków artylerii kalibru 127 mm stanowiącej wyposażenie niszczycieli rakietowych typu Arleigh Burke wersji Flight I (od USS "Arleigh Burke" do USS "Ross") w środku naprowadzaną amunicję zwiększonego zasięgu (ang. Extended Range Guided Munition - ERGS), która miała zapewnić precyzyjne strzelanie na odległość do 40 mil morskich w środku topiel lądu. Program rozpoczęty do wnętrza 1996 został wyceniony na 78,6 miliona dolarów oraz do chwili obecnej (2007) sumpt ten wzrósł czterokrotnie. Podobnie owoc programu stał się wielkim rozczarowaniem ze względu na ruch planowanego czasu wprowadzenia nowych pocisków do uzbrojenia z 2001 na 2011[71]. Prawdopodobnie nie spełnią one wymagań piechoty morskiej na rzecz celów wsparcia artyleryjskiego operacji lądowych z morza[72]. Ostatnią próbą zastąpienia wewnątrz służbie dwóch pozostałych pancerników jest wstępny projekt niszczycieli typu Zumwalt znanymi poniżej oznaczeniem DD(X) to znaczy DDG-1000 (w odniesieniu do numerów taktycznych jednostek). Okręty te mają znajdować się wyposażone wewnątrz duet wieże artyleryjskie systemu AGS (Advanced Gun System - zaawansowany uporządkowanie artyleryjski) zdolne do wystrzeliwania celowo zaprojektowanej amunicji dalekiego zasięgu LRLAP (Long Range Land Attack Projectile - amunicja dalekiego zasięgu do atakowania celów lądowych) na dystansach do 60 mil morskich. Obecnie US Navy spodziewa się wprowadzenia wystarczającej liczby niszczycieli zdolnych skutecznie piastować zadania wsparcia artyleryjskiego operacji lądowych z morza nie najpierw niż do wnętrza 2018 roku[70].
| „ | Niszczyciel DDG 1000 "Zumwalt" został opracowany na wskroś marynarkę wojenną, by wystawać się filarem przyszłej floty. DDG 1000 "Zumwalt" zapewni okazały obszar siła działania, ważnych zarówno na rzecz globalnej wojny z terroryzmem w charakterze również na rzecz bezpośredniej walki w toku pełnienia zadań bojowych. Zdolności bojowe "Zumwalta" umożliwiające pełnienie różnorodnych misji zaprojektowano w środku taki sposób, iżby mógł pan przeciwstawiać się zagrożeniom nie z trudem dnia dzisiejszego, aliści podobnie tym które pojawią się wewnątrz następnym dziesięcioleciu. | ” |
| — Oświadczenie Biura Wykonawczego programu DD(X) (Program Executive Office, Ships)., [73] |
17 marca 2006 Sekretarz Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych wykorzystał własny estyma do przeforsowania decyzji o skreśleniu pancerników "Iowa" oraz "Wisconsin" z Rejestru Okrętów Marynarki Wojennej otwierając im tym samym drogę do przekazania jak okręty-muzea. Zarówno US Navy jako także Korpus Piechoty Morskiej bez sprzeciwu oświadczyły, że nie będą żądać pancerników wewnątrz żadnych przyszłych konfliktach wojennych również zwrócą swą uwagę do wnętrza kierunku budowy także rozwoju nowej generacji niszczycieli typu Zumwalt.
Decyzja ta spowodowała protesty wielu środowisk zainteresowanych tematem, wśród których byli członkowie piechoty morskiej posiadający inne fraza niż oficjalne urząd korpusu, twierdzący, że pancerniki jeszcze stanowią znamienny wnętrze wsparcia artyleryjskiego z morza[74][75], członkowie Kongresu Stanów Zjednoczonych obawiający się o stratę znaczącego środka wsparcia artyleryjskiego[71] również wiele niezależnych takich jako United States Naval Fire Support Association (USNFSA) zrzeszające wielu byłych członków sił zbrojnych plus pasjonatów pancerników[76][77]. Chociaż argumenty prezentowane wskroś poszczególne grupy różnią się, to wszyscy są zgodni, że USA Zjednoczone nie rozważyły potencjału reaktywowanych pancerników również ich wykorzystania wewnątrz działaniach wojennych wewnątrz przeciwieństwie do raportu Government Accountability Office z 1999 na kwestia wsparcia artyleryjskiego[72].
W odpowiedzi US Navy zaznaczyła, że wydatek reaktywacji pancerników typu Iowa do stanu jednostek rezerwowych przekroczy 500 milionów dolarów[78] nie licząc dodatkowych 110 milionów na wymianę ładunków prochowych na rzecz artylerii kalibru 406 mm, gdyż dziś wykorzystywany uznano zbytnio niebezpieczny. Ponadto oszacowano, że reaktywacja okrętów zajmie od chwili 20 do 40 miesięcy powodując dodatkowe straty pieniędzy również nakładów pracy w środku stoczni[70].
| „ | Generalnie, komitet jest zatroskana faktem rezygnacji wskroś marynarkę wojenną ze wsparcia artyleryjskiego dalekiego zasięgu zapewnianego wskroś pancerniki również ustosunkowana trzeźwość optymistycznie wewnątrz odniesieniu do właśnie opracowywanych rozwiązań, które wydają się nierealistyczne do planowanego wsparcia sił ekspedycyjnych w środku najbliższym czasie. Komisja postrzega strategię US Navy w środku temacie zapewnienia wsparcia artyleryjskiego z morza w charakterze 'bardzo ryzykowną' również w środku związku z tym będzie sprawdzać jej rozwój. | ” |
| — Ocena programu wsparcia artyleryjskiego z morza w National Defense Authorization Act z 2007., [71] |
Reaktywacja pancerników wymagałaby o wiele posuniętej modernizacji jednostek. Jako priorytetową oceniono nieodzowność wyposażenia okrętów w środku nowe systemy dowodzenia również kontroli, komunikacji, komputery również urządzenia rozpoznawcze. Ponadto konieczna byłaby barter urządzeń na przyjazne na rzecz środowiska (zwłaszcza tych wykorzystujących substancje niszczące warstwę ozonową), urządzeń do utylizacji odpadów z tworzyw sztucznych, filtrowania ścieków, instalacji przeciwpożarowych także przebudowy pomieszczeń okrętu na rzecz potrzeb żeńskiej załogi[79]. Konieczne byłoby zainstalowanie nowych zestawów radarowych przeszukujących przestrzeń powietrzną dodatkowo powierzchnię morza, i systemów samoobrony. Biuro zarządzania projektem modernizacji określiło zresztą wiele warunków, które silnie zniechęciły marynarkę wojenną do reaktywacji także modernizacji pancerników, pośród innymi wielce wyśrubowane wymagania dotyczące umiejętności załogi. Wskazano ponadto na wiek układu napędowego jednostek, także fakt, że zaprzestano utrzymywania siła produkcyjnych systemów artylerii 406 mm[70].
Chociaż US Navy pewnie wierzy w środku siła nowych niszczycieli typu DD(X) członkowie kongresu pozostają sceptyczni wewnątrz temacie efektywności nowych okrętów wewnątrz porównaniu do pancerników[72]. W rezultacie zbyt sprawą Izby Reprezentantów, zdecydowano pozostawić pancerniki do wnętrza stanie gotowości do momentu ich ewentualnego powtórnego użycia[80]. Kongres zdecydował, że wypada poczęstować następujące środki do wnętrza celu umożliwienia pancernikom "Iowa" plus "Wisconsin" powrót do aktywnej służby do wnętrza razie potrzeby: