Konstrukcję pancerników typu Iowa ukształtowały wnioski płynące z przebiegu bitwy jutlandzkiej, traktaty dotyczące zbrojeń morskich podpisane w środku latach dwudziestych plus trzydziestych XX wieku i popyt nadążania zbytnio lotniskowcami dodatkowo chronienia ich przedtem atakami powietrznymi. Zatopienie trzech nieznacznie opancerzonych krążowników liniowych Royal Navy do wnętrza czasie bitwy jutlandzkiej w środku 1916 skłoniło największych konstruktorów okrętów liniowych do ulepszenia opancerzenia okrętowego[5].
Traktat waszyngtoński został zaproponowany na wskroś sekretarza stanu Stany Zjednoczone Evansa Hughesa plus zatwierdzony do wnętrza listopadzie 1922 do wnętrza czasie konferencji z udziałem Wielkiej Brytanii, Francji, Włoch dodatkowo Japonii. Uczestniczące kraje zgodziły się skończyć trwającą wcześniej budowę pancerników plus krążowników liniowych, więzić wysokość okrętów do 35 000 ton, i średnica agenda do 16 cali (405 mm), także zmniejszyć na skalę światową tonaż okrętów liniowych[6]. Traktat londyński wprowadził dalsze ograniczenia budowy pancerników również zakazał konstrukcji nowych do 1937[4][7]. Oba te zależności powstrzymały budowę nowych amerykańskich pancerników także krążowników liniowych.
Na drugiej konferencji londyńskiej w środku 1935 Cesarstwo Japonii wypowiedziało traktaty ograniczające morskie zbrojenia oraz wycofało swoich delegatów. Pozostali uczestnicy konferencji ustalili, że jeżeli Kraj Kwitnącej Wiśni nie podpisze traktatu do kwietnia 1937, to dozwolone na rzecz wszystkich będzie budowanie sekcja do 16 cali, maksymalnego kalibru dopuszczanego wskroś traktat waszyngtoński.
W 1935 opracowano empiryczną formułę pozwalającą snuć domysły maksymalną szybkość okrętów na bazie badań z pomniejszonymi modelami prowadzonych w środku specjalnych tunelach wodnych, co umożliwiało manipulowanie optymalnego kształtu kadłubów dodatkowo śrub napędowych. Opracowana zestaw wykorzystywała stanowisko długości statku wodnego do jego prędkości również po kiedyś wiodący prym została wykorzystana pod projektowaniu 12 metrowych jachtów. Początkowo miała postać: Prędkość =√1,408 × długość linii wodnej, toż po pewnym czasie dopracowano ją do postaci Prędkość Okrętu Głównego = √długości linii wodnej. Wkrótce okazało się, że społem ze wzrostem prędkości okrętu do góry 30 węzłów ze względu na szkodliwe zjawisko kawitacji spada skuteczność pędników, stąd rozpoczęto prace rozwojowe powyżej nowymi typami śrub[5].
Pod krańcowość lat 30. Stany Zjednoczone Ameryki Północnej Zjednoczone rozpoczęły budowę pancerników typu North Carolina dodatkowo South Dakota. Oba typy zaprojektowane zgodnie z ograniczeniami drugiego traktatu londyńskiego dawny zdolne spełnić szybkość 28 węzłów, raczej wysoką jako na ówczesne pancerniki, natomiast za niską tak aby mogły one wyżywić rata planowanych wtedy lotniskowców[4].